Brief aan mijn dochter

Brief aan mijn dochter Felicia

 

“Mama? Op het schoolplein zeggen ze dat ik veel te klein ben voor groep 3 en dat ik thuishoor bij de kleuters!” Beteuterd kijkt ze me aan.
“Nou ja zeg!”, antwoord ik. “En wat vind jij daar zelf van?”

“De meester op het plein zei: klein is fijn, mam.” Ik zie een twinkeltje in haar ogen. Ze kijkt op tegen de juffen en meesters en met dat compliment lijkt ze gerustgesteld.

 

“Alysha?”, roept ze naar haar kleine zus. “Zullen we met de poppenwagen?”

“Nee, kleden ses!” roept Alysha terug.
“Verkleden als prinses?” vertaalt ze het peutertaaltje razendsnel.

“Jaaaa!”

 

Lieve Felicia, wat word je groot. Je bent vorige maand 7 geworden. Een opmerking over je lengte is wel vaker voorbij gekomen. Je was een kleine uk in mijn buik en sindsdien volg je je eigen lijn. Je bent inderdaad iets kleiner dan je leeftijdsgenootjes. Maar je bent ook lief, vrolijk, grappig, slim, gezond, mooi en sterk. Dus maakt het wat uit? Ik vertel je regelmatig dat iedereen anders is. De één is klein, de ander groot. De volgende heeft rood haar met sproeten en weer een ander heeft blonde krullen en blauwe ogen. We zijn allemaal verschillend en allemaal prima, zoals we zijn.

 

Terwijl ik dit overpeins help je jezelf en je kleine zus uit jullie kleren. Vertederd bekijk ik Alysha. Mollige beentjes, een rond peuterbuikje, plooitjes bij de polsen en ellebogen.De zussen zij aan zij. Jij in je Frozenonderbroek en hemd. Je kleine zus in haar romper. Voor jullie liggen een prinsessenjurk, een Sneeuwwitjejurk en een K3-jurk. Het is nog moeilijk kiezen, want ze zijn allemaal erg mooi.


Hoe jullie er in de jurken uit zullen zien, is nog van ondergeschikt belang. Want als jullie eenmaal een jurk hebben uitgekozen, dan zullen jullie niet draaiend voor de spiegel staan, je onzeker afvragend of je billen er groot in lijken of je buik wat uitsteekt.Hoe je lijf eruit ziet doet er nog niet toe. Je hebt er nog geen mening of oordeel over. Voelt nog geen haat of minachting, overtuigd van hoe het “er eigenlijk uit zou moeten zien” volgens de maatschappij, je vriendinnen of een jongen die je leuk vindt.

Wat heerlijk om nog zo onbevangen en vrij in je lijf te mogen zitten.

 

Jouw lijf ziet er precies uit als het mijne, op die leeftijd. Mijn moeder, jouw oma dus, vertelt me regelmatig dat ze “een kleine Erica ziet staan” als ze naar mijn dochter kijkt. Hoe lang zal het duren voordat je de eerste opmerking krijgt over de maat van je benen, billen of buik? Of zelf gaat twijfelen of je wel goed bent zo?, vraag ik me af. De vraag: “wie is de dikste in de klas en wie de dunste, mam?” is al eens voorbij gekomen. Puur uit interesse. Nog zonder oordeel, vooroordeel of erger nog... haat of minachting voor een bepaalde vorm lijf.

Tegen de tijd dat ik zelf 10 jaar oud was vond ik al dat mijn benen veel te dik waren en mijn billen te groot. Als tiener volgde ik mijn eerste dieet en begon het rommelen met afvallen, te weinig eten of juist teveel. Op mijn 19e zat ik op het randje van anorexia, at ik een appel en een beetje yoghurt per dag en baalde ik er intens van dat het me niet lukte om nog verder af te vallen.

 

Wat zou ik het erg vinden, als jij en je zus op dit vlak in mijn voetsporen zouden volgen. Sinds je klein bent, probeer ik je bij te brengen dat je goed bent zoals je bent. Dat je grappig, enthousiast, slim en leuk bent. Maar ook dat je trots mag zijn op je lijf. Dat je een sterk lijf hebt waarmee je kunt rennen, springen, dansen. "Dat zelfs kan toveren!" zoals je schaterlachend uitlegt: "want als je eet komt het er de volgende dag als stinkpoep weer uit, mam!"

Wij vrouwen kunnen zo vreselijk gemeen zijn over ons lijf. De stemmetjes in ons hoofd zo ontzettend kritisch en streng. “Jemig, ik zie er niet uit. Wat ben ik toch dik. Hoe heb ik zo stom kunnen zijn al die chocola op te eten? Waarom heb ik aardappels gegeten in plaats van salade? Die jurk staat me voor geen meter.”

 Wat haten en veroordelen we onszelf. Wat zijn we teleurgesteld in onszelf. En wat zijn we snel in het bedenken van “oplossingen”: namelijk de zweep erover. Hup, op het volgende crash dieet. Hard trainen. Strikte regels en een hele hoop restricties, dwingende gedachten en schuldgevoelens.

 

En als we eenmaal slank zijn, zijn we dan tevreden en gelukkig?

 

We zijn daarvan overtuigd, maar zo werkt het helaas niet. Integendeel. We zullen nog altijd proberen te voldoen aan een onbereikbaar ideaalbeeld. Slank betekent niet automatisch dat alles dan goed is. De kans is namelijk heel groot dat je je met een kleinere maat nog steeds onzeker en vol met twijfels voelt.

Alles waar je aandacht aan geeft, groeit. Zo ook waardering en acceptatie van je lijf.

 Mijn droom voor jou (en je lieve zus), Felicia, is dat je opgroeit met liefde en waardering voor de ander; maar vooral ook voor jezelf.


Liefs,

Mama x

Reactie schrijven

Commentaren: 0