Over moeders, chocola & de schoolvakantie

"Het lukt momenteel gewoon niet goed. Ik ben elke avond aan het snaaien, kan de chocolade en chips niet laten staan. Ik baal van mezelf, want voor de vakantie ging het zo goed!"
Beteuterd en een beetje beschaamd kijkt ze me aan.
"Ik probeer uit te vinden wat er aan de hand is, maar ik kom er niet achter", gaat ze verder. "En daardoor blijf ik eten. Veel te veel natuurlijk."

 

Evianne en ik wandelen over de Pier van Hoek van Holland. Het is er rustig op deze mooie zaterdagochtend.

"Hoe probeer je daar precies achter te komen, als ik vragen mag?" vraag ik haar.

"Nou, ik probeer mezelf te vragen wat er is, maar er komt gewoon geen antwoord... ik zit dus een beetje vast."

We houden stil. Een groot containerschip vaart voorbij, de golven raken de kant van de pier.

Evianne denkt even na, terwijl ze het enorme schip met haar ogen volgt.

"Rust", zegt ze dan. "Even geen: "mama, mama, mama!" Ze zucht. "Ik hou zielsveel van mijn kinderen, maar ik vind de vakantieperiode pittig. Niels is 8 en vraagt veel aandacht. Mieke is 6 en kan goed alleen spelen, maar zodra ik de kamer verlaat komt ze achter me aan. Ik kan amper alleen naar de wc of even op mijn gemak douchen. Ons nakomertje Madelief is bijna 1, die vraagt nog veel zorg, uiteraard. Ik voel me geleefd. Het benauwd me. De hele dag met die drie in de weer. Ik voel me daar overigens heel schuldig om, hoor. Sommige vrouwen kunnen geen kinderen krijgen en ik loop te klagen dat ik last van ze heb!"

Ze zucht nogmaals diep en kijkt naar beneden, naar het natte beton van de Pier. "In de avond als ze op bed liggen, moet ik meestal nog van alles. De strijk, de administratie, de was... ik wil dat niet allemaal overdag doen, want ze hebben recht op hun moeder tijdens de vakantie. Maar ik heb gewoon de puf niet meer voor de was en strijk na zo'n dag. Ik ben dan moe. Vind dat ik wel wat lekkers heb verdiend en ben op zoek naar iets wat me energie geeft. Wow... er valt wel een kwartje nu!"

Ze kijkt me aan.

 

"Wat mooi, dat je tot dit inzicht komt", complementeer ik haar.

Ze knikt. "Wel fijn, ja. Maar nu. Wat moet ik ermee? De vakantie duurt nog even, en ondanks dat ik dit inzicht heb gekregen, biedt het geen concrete oplossing. Ik zal nog steeds willen eten in de avond. Aan het einde van de vakantie ben ik 5kg aangekomen, gesloopt, dik en gefrustreerd!"

Ik kijk haar ernstig aan. "Je hebt gelijk dat je niets aan de situatie zélf kunt doen. Het is vakantie, inderdaad, maar je kunt wel op zoek gaan naar dingen die je energie geven. Wees creatief. Wanneer en hoe kun jij tijd voor jezelf inplannen? En moet de was echt in de avond? Misschien kun je de grote kinderen in de middag een filmpje laten kijken terwijl de jongste haar middagdutje houdt. Een was ophangen kost niet veel tijd toch? Dan doe je dat tijdens het filmpje en als je de strijkplank in de woonkamer neerzet, ben je gewoon bij ze. Als je in de ochtend wat leuks met ze doet, voelen ze zich echt niet verwaarloosd als jij in de middag even staat te strijken, hoor."

Ze lacht. "Ja dat is waar."

 

"Misschien kun je nog meer dingen bedenken die jou helpen? Of dingen die je energie geven? Zoals iets eerder opstaan zodat je tijd hebt voor een lange ongestoorde douche en een fijne mok thee die je op je gemak opdrinkt voor de kids wakker worden? Kunnen ze een keer bij een vriendje spelen of een dag op pad met opa en oma?"

"Ja dat zijn een boel goede ideeën!", antwoordt ze.
"Druk je gevoelens ook niet weg, Evianne. Ook al hou je zielsveel van je kinderen betekent dit niet dat je 100% van de tijd moet entertainen en geen behoefte meer hebt aan me-time. Want zo raak je gefrustreerd, boos, vermoeid... en het is dan geen wonder dat je op zoek gaat naar troost en energie. Je zoekt en vindt die in de vorm van chocola en chips."

 


Herken je jezelf in het verhaal van Evianne?
(NB: haar naam en gezinssamenstelling heb ik overigens om privacyredenen veranderd & ik heb haar toestemming om dit verhaal met jullie te delen).
Misschien vind jij de schoolvakantie ook wel eens lastig. Of vind je het moederschap zowiezo een uitdaging. Daarvoor hoef je je niet te schamen. Het is ook niet makkelijk. Ondanks dat je zielsveel van je kinderen houdt en - hoe cliché - je er veel voor terug krijgt... kosten kids energie en heb je gewoon minder tijd voor jezelf. Het is goed om jezelf te vragen hoe het met jou gaat.

 

Als je merkt dat je onrustig bent en steeds op zoek naar eten gaat, vraag jezelf dan wat er speelt en wat er aan de hand is.


Vind je dat lastig?

Stel je zelf dan de vraag wat je nodig hebt en waar je behoefte aan hebt. Wimpel het antwoord niet weg met "daar heb ik nu geen tijd voor of dat kan nu even niet..." want die vraag biedt juist vaak de inzichten en antwoorden, waar je wat aan hebt. Biedt je antwoord geen oplossing? Wees dan creatief.

Want weet je? Luisteren naar je behoeften is één van de belangrijkste sleutels tot minder eetbuien!

 

Kan ik met jou meedenken?
Ik help je graag! Erica x 

Reactie schrijven

Commentaren: 0